aanmeld knop
dot

Pesten voetbalclub, herinnering

Voetbal.jpg
Felle lichten, het modderige gras. Ik had zin om te voetballen. Thuis was ik behoorlijk chagrijnig en tijdens de training kon ik me altijd lekker afreageren. Vrij vrolijk liep ik als eerste van mijn team naar het veld. Wachtend op de anderen. Mijn gezicht werd wit toen ik een paar kinderen zag aankomen.

Ik had meteen geen zin meer in de training. Gijs, Jeroen, Daan en Niels renden achter Michel aan, waarschijnlijk om hem in elkaar te slaan. Er was veel gebeurt de laatste tijd. Misschien kwam het door Michel, misschien door de rest van mijn team, dat weet ik niet. Maar toen we te horen kregen dat ook Michel in ons team kwam, begonnen de problemen. Michel was namelijk wat anders dan de rest en bovendien was hij de jongste. Als enige was hij voor Ajax en hij kon niet heel goed voetballen. De anderen gingen hem pesten. In het beging een beetje, maar het werd steeds erger. Hoe goed de trainers ook hun best deden tegen het pesten, het hielp niks. Het was iets tussen Michel en de rest. En ik zat er tussenin.

 

Gepest worden

Eerst was het iets wat alleen tijdens voetbal gebeurde maar daarna gebeurde het ook als hij gewoon naar huis ging, of de supermarkt in liep, of als hij buiten ging spelen. Overal dus waar hij iemand van het team tegen kwam. Het werd van kwaad tot erger.

 

Die dag

Opeens stopten Gijs, Jeroen, Daan en Niels met rennen. Ik vroeg me af waarom. Misschien omdat ik er stond, of hadden ze geen zin meer. Wat ik ook bedacht, ik kon er niet op komen. Totdat ik de rest van mijn team aan zag komen, en Gijs, Jeroen, Daan en Niels er snel naar toe zag rennen en even later met elkaar smoezen zag. Toen begreep ik dat mijn team met z’n allen achter Michel aan zouden gaan. Michel had het zelf ook door en hij liep bang en afwachtend naar de andere kant van het veld. Jorik liep toen op mij af, en vroeg of ik mee wou rennen, want zei hij: ´Jij bent snel.´ Ik keek hem recht aan en zei: ´Nee.´

 

Nee, ik neem het niet voor hem op

Een jongen riep dat ik het voor Michel op ging nemen. En ik zei: ´Nee, ik neem het niet voor hem op, alleen wil ik eerlijk winnen. Met z’n alle tegen een is niet eerlijk. Als je dan wint, ben je altijd de verliezer. En dat wil ik niet.´

 

Jorik keek verbaast, toen gaf hij het teken dat het team achter MIchel aan moest gaan rennen.

 

Michel vluchtte

Maar Michel was er op bedacht en ging als een speer het donkere bos in. Richting de weg. Er bonkte een stem in mijn hoofd: 'Ik wil dit niet zien, ik wil weg. Ik wil niet zien hoe vroeger weer opnieuw begint, alleen dan anders... waar ik zo bang voor was.'

 

Maar ik bleef staan. Mijn benen wilden niet rennen. Ik kon alleen maar mijn kiezen op elkaar klemmen en luisteren naar wat de andere allemaal riepen om Michel te treiteren: 'Hé Michel, sta je ook bij je vrienden net zoals wij?' Terwijl hij helemaal alleen stond, net zoals ik. Waar ik op dat moment heel blij mee was. En ook: 'Ik weet een nieuw scheldwoord: 'Michel!.' Niet meer schelden hoor, het is een ernstig ziekte!'

 

Getreiter

Jorik riep dat hij Michel van het weekeind in elkaar had geslagen, met 2 anderen. Natuurlijk met anderen, dacht ik, want alleen durft hij niks. Ik moest moeite doen om niet te gaan huilen, het leek zo op vroeger. Het leek alsof, waar ik zo bang voor was, opnieuw ging gebeuren. Ondertussen was er nog steeds die innerlijke stem: “Ik wil dit niet horen, ik wil weg.“ Maar toen iemand riep dat Michel naar de openbare weg rende en zelfmoord ging plegen, veranderde die stem. Ze weten niet wat ze zeggen, bonkte het nu door mijn hoofd.

 

In de war

Mijn benen begonnen opeens te rennen, keihard naar de kleedkamer, een eindje verderop. Alles wat mijn team had gezegd, al die zinnen die ze hadden geroepen, hoorde ik wel 5 keer achter elkaar. En ondertussen dacht ik: ik hoop dat het gaat regenen, stortregen. Dat is namelijk het fijnst. Hard weg rennen, in de stromende regen. In de war van alle gevoelens.

 

Ook dacht ik dat het rennen eindeloos duurde, maar in werkelijkheid duurde het maar heel even. Ik had nog nooit zo hard gerend. Ik was bij de kleedkamers aangekomen. En mijn trainers, Jak en Han stonden daar. Han vroeg: 'Wat moet je bij de kleedkamer? Die is namelijk op slot want er is laatst iets gestolen.'

 

'Nee,' antwoordde ik. 'Ik hoef niet bij de kleedkamer te zijn. '

 

Han keek verbaast. Natuurlijk kijkt hij verbaast dacht ik, wat kom ik hier anders doen?

 

Ik liep om de hoek naar de andere kant van het gebouw. Ik ademde een paar keer diep door mijn neus, ik kon weer een beetje nadenken. Ik moest terug, want anders kwam Han me wel halen en dat wilde ik al helemaal niet. Ik liep terug, naar mijn trainers. En ik zei: 'Ik was iets vergeten.'

Toen rende ik weer terug naar het veld.

 

De hele training dacht ik na. De hele training was verpest. De hele training zag ik niet waar de bal was, en waar mijn teamgenoten stonden. Ik zag alleen Michel, die bang was teruggekomen om alsnog te gaan trainen.


Tags: gepest, voetbal, voetbalclub, pesten, training, voetbaltraining
Artikel geschreven door: niemand.
Publicatie datum: 2014-05-21
Wil jij ook geld verdienen met artikelen schrijven? Meld je direct gratis aan!


dot

Reacties

U reageert als gast. Heeft u een account, log dan eerst in.

Typ de Captcha code over:

Plaats een reactie:


Categorieën

Gezondheid Financieel Elektronica Auto & vervoer Afvallen & dieet Reis & vakantie Internet & computer Wetenschap Relatie & liefde Hobby & werk Recepten Kunst & cultuur Huis & tuin Werkstuk/Essay/opstel Recensies Mijn eigen verhaal Sport Seksualiteit Zwangerschap Dier & natuur Verzorging & mode Opvoeding Feestdagen Overige Nieuws toen en nu Wonderlijk & bizar Verslaving