aanmeld knop
dot

Een vervelende nasleep

medisch.jpg
Hoe goede bedoelingen verkeerd uit kunnen pakken. Een erg vervelende nasleep van een operatie, die veel eerder genezen had kunnen zijn. Maar door een verkeerde aanpak van de werkgever nu veel langer duurt. Ik heb mijn lesje geleerd.

Twee oktober j.l. ben ik aan mijn hand geopereerd. Er is een botje boven mijn duim verwijderd. Op die plaats hebben ze een pees gezet, die uit mijn pols gehaald is. Voor de operatie hebben ze me gewaarschuwd dat ik er niet te licht over moest denken en dat de nasleep wel een half jaar kon duren. Voordat ik mijn duim weer gewoon kan gebruiken.

 

Reuma

De oorzaak is reuma. Ik lijd maar liefst aan drie soorten. Reumatoïde Artritis, Artrose en fibromyalgie. In dit geval is er sprake van Artrose. Het kraakbeen tussen de duimgewrichten was helemaal verdwenen, waardoor er een ondraaglijke pijn ontstond bij bewegen. Na anderhalf jaar een brace te hebben gedragen, werd het hoogtijd voor deze operatie.

 

Operatie

Gelukkig kan ik nog zeventien uur in de week werken. Daar ben ik erg blij mee. Mijn baan bij de klantenservice wil ik zomaar niet opgeven door mijn ziekte. De ene dag gaat beter dan de andere, maar het is te doen. Nu was het tijdstip voor mijn operatie natuurlijk een beetje ongelukkig uitgekozen, gezien de Sinterklaas en Kerstdrukte in de winkel waar ik werk. Maar dat heb ik zelf niet in de hand gehad. Het moest gebeuren. Na de operatie heb ik twee weken een gipsen spalk gekregen. Na die twee weken gingen de uitwendige hechtingen uit mijn pols en duim en werd mijn halve arm in de gips gezet voor zes weken. Maar het gips was nog niet droog of mijn baas belde of ik wilde komen werken. Werken? Nou ja, werken....in ieder geval aanwezig zijn. Oké, leek me wel een goed idee, kon ik mezelf toch nuttig maken door klanten te helpen en wat lichte werkzaamheden uit te voeren. Zover dat ging met één hand, natuurlijk. De bedrijfsarts vond het niet zo'n goed idee, maar "aanwezig zijn" is iets anders dan "werken"

 

Spalk

Het gips ging eraf en er werd een spalk geplaatst, na die zes weken.
Inmiddels draaide ik aardig wat uurtjes mee. Nu kon ik het ook wel weer op de klantenservice proberen, vond mijn baas. Oké, één uurtje....maar al gauw werd het meer. Je begrijpt het al, het ging mis. Zwelling, tintelende vingers. Dan maar samen met een collega. Bijspringen als het druk werd.
Daar waren de collega's niet van gediend. Ze kregen hun eigen werk niet af, dus de werksfeer werd er niet beter op. Weer naar de bedrijfsarts. Die mopperde dat ik nog lang niet op de klantenservice had mogen staan.
Nu zit ik thuis, met een zere pols en een paar tintelende vingers, overbelasting. Eigen schuld, dikke bult. Je hoort tegenwoordig van die verhalen dat je blij moet zijn dat je nog werk hebt. Bij het minste of geringste kunnen ze je ontslaan. Het is overal crisis. Met minder personeel meer werk verzetten. En ga zo maar door. Begrijp me niet verkeerd, ik wil werken!
Maar niet meer ten koste van mijn gezondheid. Ik heb mijn lesje geleerd.


Tags: Operatie, reuma, werken, klantenservice, bedrijfsarts, gezondheid, gips, crisis
Artikel geschreven door: Sorento.
Publicatie datum: 2012-12-14
Wil jij ook geld verdienen met artikelen schrijven? Meld je direct gratis aan!


dot

Reacties

U reageert als gast. Heeft u een account, log dan eerst in.

Typ de Captcha code over:

Plaats een reactie:


Categorieën

Gezondheid Financieel Elektronica Auto & vervoer Afvallen & dieet Reis & vakantie Internet & computer Wetenschap Relatie & liefde Hobby & werk Recepten Kunst & cultuur Huis & tuin Werkstuk/Essay/opstel Recensies Mijn eigen verhaal Sport Seksualiteit Zwangerschap Dier & natuur Verzorging & mode Opvoeding Feestdagen Overige Nieuws toen en nu Wonderlijk & bizar Verslaving